حمید بهرامی دشتکی از شاعران فعال دشتک است که سالها در زمینه شعر و ادب فعالیت دارد. وی معلم و کارشناس ارشد شاغل در آموزش و پرورش و مقیم شهرکرد است. نمونه هایی از اشعار وی:
دیار زیبا
ستــایش خــداونـــد صـحـرا و دشت خـدایـی کــه صـحـرا از او سبـز گشت
مـرا زادگــاهـی است زیــبــا بـهــار بسی دشت و بـاغ و کُـه و چشمـه سـار
به وصفش سخن گفتـه «پـژمان» نکـو دیــاریـست زیــبــا بــه دامــان کــوه
ز رود و ز دشت و درخــت و نـشــان گیــاه و گـل و چـشـمـــه هـای روان
بـه هـر سـو که بـا صـدق دل بـنـگری کـنـد رهـنـمــایــی تــو را رهـبــری
شـمـال و جـنـوب و طلـوع و غــروب درختــان پـر گــل ، فرح بخش و خوب
شمـالش بــود «مـــرقــد گــو هـــری» بـه روستـای «سرپیــر» اگـر بـگـذری
چـو داری بـــه دل عـشـق پـروردگـار بــه لـطـف نــبـی و ولــی، زنـــده دار
ز نـسـل نــبــی تــربــتــی پـــاک را زیــارت کــن آن صحن و آن خـاک را
روان چشمـه ای بـاشد آنـجــا ،گــلاب کـه «حـاجت» روا کـرده ز انسان نـاب
پــیــاده روی ســوی دشـتــک ز کــوه چـــه سر سبز و زیـبـا بــود «راه جو»
ز یــک دره کــآیــد تـــو را پـیـش رو در آیــی بـه یـک آسیـاب قدیمـی فـرو
از آن «آسِیَـو پِـیـر» و صـحـرا گـذر کـنی گـر بـه کوههـای آنـجــا نـظـر
بـود غـاری آنـجـا کـه گـویی چو قـاب درونش بــود چشمه «تُـک تُـک آب»
طـبـیـعـت خـوش و خرم از آب و رنگ هـوایــی دل انـگیـز و زیــبــا، قـشنگ
بـــه آن ســـوی دره اگــر بــنـــگـری ز راهـــی بــه جـایـی تـو ره مـی بـری
کـه خـوش بـاشد آنـجــا به هر نیم سال « بَنِستُـون» نشـیـنـد اگــر ایل و مال
فــراوان بــود خــرس و گـرگ و گـراز عــجـب سـرزمـیـنـی، پـر از رمـز و راز
بــه صحرا، تـره، کـنـگر ، انجیـر و سیر ز کِلخـونگ و بُـن سـور و بَـن، مـوسیر
فــراوان بـبـینـی بــه سعـی و تـلاش ز بهــر تــنــاول ، بــه امــر مـعـاش
شـود هـمرهت خوب و خنـدان و شاد درخـتــان رقـصــان بـه آهـنـگ بـاد
از آنجا روی از ره دشت و بــاغ بـدان «دره گَــرم» پـر طـمـطــراق
صـــــدای دلآرام آیــــد بــه گــوش ز رودی گــوارا و پــر جـنـب و جوش
کـــه از دامـــن زرد بـــالا بـلـنـــد خـرامـان، غـزل خـوان بـه کارون روند
در آن دره نــزدیـــک آن رود پــاک کُـهـی پـاسبـانی کنـد سیـنـه چـاک
زمـان هـای پـیشـیـن ز عـصــر کـهـن گـروهــی در آن خـانـه ها ســاخـتـن
«تُـوا کـافَـرون» نام آن خانـه هاست که بـر سینه کـوه ، اکنـون بـجاست
«دِراز رو» روی راه بــر عـکـس رود چکـامــه سـرائـــی و شعــر سـرود
بـه جــای رسـی کـــز دل سنـگ کــوه زلال آبـــی آیـــد فــــراوان فــــرو
روی گـــر خــرامــان از آن کــوهسـار رسـی «چـال کَنِـه» مملـو از سبزه زار
ز بــالاتر از آن کـه صعب است و سخت ولی سبز و خـرم بــود «چال تخت»
کـه کـبـکـان مـرغـان بــه فصـل بهـار چکـامـه بـخـوانـنـد بـر چشـمـه سـار
نشیـنـی گـر آنـجـا بــه دشت و دمـن که سبـزه بـه تن کـرده چون پـیــرهـن
رود از تـنـت هـر چـه سختی کـه هست چـو این جای زیـبا به چشمت نشست
ز مـوسیر و جـوشیر و کــاردیـم ، تــره پـر از قـارچ و انـجـیـر، کـمـه، بلـهـره
چـو خـواهی روی تـو از ایـن پـیـشـتـر کـلاه، شـال و چـوقـا تـو بـا خـود بـبـر
کـــه بــایــد روی جای بالاتــری بـه کوهی که نامش بود «قَیـصَـری»
کـسـی بــایــد آنـجــا بـــود رهـنـمـا که بـی رهنـمـا خــود در آیـــد ز پــا
تـفنـگـی بـبــایــد تـو را هـم بـه دوش رسـد نـالـه خـرس و گرگـان بـه گوش
شــوی هـمــره رود ســوی جـنـــوب بـه جـای که سبـز است و شاداب خوب
بجــوشد یـکـی چشمـه ازقـعـر خـاک زلال است و سرد است و عـالی و پـاک
نـشـیـنی اگــر در بـــر «نیـمِ نـای» بیــاری تـو شکـر خــدا را بـجـای
«دو اَوون» رسد رودشادان و مسـت نهــد دسـت رود دگـر را بـــه دست
شتـابـــان رونــد ایــن دو از آن دیــار بــه رود خـروشـان بــه کــارون چـار
کــمی آن طـــرف تـــر ز بـــالای رود بـود «چـات» و بــاغ درخــت کـبود
کـنی گـر بــه آن بـاغ و بـستـان نـظـر کــه از خــاک «مَــرزا» بـرآورده سر
درخـت رز و گـردو ، بـــادام و بــیــد بـه شـور و بـه شــادی دهـنـدت نـوید
تو را خسته دارد، گـر از ایـن پیچ وتاب تـن خـستــه را «دَم دَره» زن بـه آب
زشیبی که سخت است وپرماسه سنگ رسانـد تـو را پُـش چِغـا بی درنگ
یـکــی راه آیـــد تـــو را پــیــش رو بـه بــاغ درخــتـــان سـیـب و هـلـو
مـو و گـردو ، زردآلـو ، بــادام و بـیــد فــراوان در آن دره آمــد پـــدیـــد
بــه لـطــف خــدا، رنـج و سعـی زیـاد از آن مردمانی کــه رفـتـند ز یــاد
ادامـــه دهـــی راه خـــود را اگـــر بـه خــاک عــزیــزان رفـتــه نـگـر
بـخـوان فـاتـحـه بـهـر اهــل قــبـور مـزار شـهـیــدانــی از جـنــس نــور
تـکـان مـی دهــد دست، بـاغی ز دور بیـا «بنیـوستون» بـبـیـن ای صبور
درخـــت رز و گــردو، بـادام و سـیـب یـکـی چـشـمـه آنـجـا بــود دلـفـریب
ز شنـگ، کـنـگر و سیـر ، گـیـری سراغ سری زن خـرامـان بـه آن دشت وبـاغ
شــــوی گـــر بـــر اسب اراده ســوار به جـای خــوشی در بـر چـشمـه سار
رسـانـد کـــه بـبـیـنـی رخ آفـتــاب به «وقمون» درآیی که پاک است و ناب
اگــر ره بــری تــو بــه نـزدیــک رود بــه جــایی کــه دارد فــراز و فرود
رســد از سـوی رود پـر جنب و جـوش نــوای خـداحـافـظـیـش بـــه گـوش
ز سـمتـی کــه آیــد بــرون آفـتــاب کنــد خــانـه تـیـر گـی هــا خـراب
در آن «دره سـور»، از آن آب شــور بـچـیـنـد نمـک هـر کـه بــاشد صبور
بـه هـر سنـگـ چــون آب کـرده گـذر کـلاه سـپـیـدی نـهـــادش بـــه سـر
بـه «زرد خسروی» آن کـه سـر فـراز نـگه کـن بــه وقـت و زمـان و نـیــاز
چـو خـورشید زیـبـا رسد خـط تاک بــه سمت خـدا مــی رود روح پـــاک
بـگـیــرد چــو ســایـه ســر تــاک را رهـا کـن تـو هـم کم کم آن خـاک را
بــه دامــان آن زرد سـاعـت نــشــان درختــان زیـبــا گـرفـتـنــد جـان
گـیـاهـان کــوهــی در آن کــوهــسار لَـوه ، تــره ، بـلـهـر، بـه فـصـل بـهار
دونـیـت، کـنـگـر، انجیـر و کـاردیم را بـجـوی ، بـیــابــی در آن کــوه هــا
از آن دره راهـت بــرد «هَـره خَـر» که «ده چشمه» می رفت از این رهگذر
ز راه «زَر اَو» مــــردمـــان دیــــــار پیــاده بـه شهـر از هـمـیـن رهگذار
بــرفـتــند بــه سعی و به رنــج تلاش بـه درمــان بـیـمـار و بـهــر مـعــاش
ز دره چــــو آیـــی ســوی روسـتـــا بــه «زرد گلـی» هــم نـگـاهی نما
بـه کوه هــای کـوچک کنی گر نـظـر که «اشگف مـرادی« گــرفـتـند بـر
نمـادی کـه در عــرف عــامـه چـو بـاد بـه اخــلاص پــاکــان، بــداده مــراد
از آنـجــا بـــرد ره تــو را «نـی سیاق» نـمـانـده از آن ده بــجــز دشت و باغ
دو ســـــه چـشـمـــه دارد ز آب زلال کـه جـان گیـرد آنـجـا تن خسته حال
درخـت «تــوتــوم»هـای تـرش و مفید در آن بـاغ و صحــرا خـــدا آفـریـد
ز زرد گــــلی گــر بــیــایــی فــرو بـود «کاسه پشتی» تــو را پـیش رو
ز چشمش بـجـوشد یکی چشمه پـاک نشـیـنـی اگـر در بـــرش روی خـاک
گیـاهی تـکــان می دهــد سـر در آب کـه گــویـی بــه پـایش ببستـه طناب
بسی تنـد و تلـخ است وسـبـز وسپید بَـکِلـو در آن چشمـه هـر کس که دیـد
بـه «سِیگِـل» بیـا و بـبـیـن آب پـاک بـر آورده ســر را ز آغـــوش خــاک
کـشــاورز خـسـتــه بـــه فـصــل درو چـو چـیـنـد از آن کشتـه گنـدم و جـو
بــنـــوشــد از آن آب پــــاک و روان و یـا رهــگــذر بـاشـد و خستـه جـان
بــه جــای بــری ره تــو از بین دشت درخـتـــان زیـبــا بـه هـم داده دست
«چـنـاری» کـنـــار چـنــار دگــر کـه از شــعلــه شمـــع دارد اثـــــر
چـــو نــذر و نـیــازی کنـد هـوشیار کـنـد شـمع ، روشـن بــر هـر چنـار
ازآن «چشمه کوگون» بـه دامـان کـوه سـراغی نـگـیـــر و کــلامـی مـگـو !
بــه سـوی دگــر گر از ایـنـجـا روی تـو مهمـان دو سـنـگ زیـبــا شـوی
همـان «دو بِـرارونِ» هــمـراه هــم بـرایـت بــود فـرصـتـی مــغــتـنـم
کـه نـیـرو بـگـیـری بـه اطـعـام خویش گـرت خـستـگی کــرده دل ریش ریش
مـهــیـای رفــتــن شــو و مـی نــگـر بـه کــوهــی کـه ســاده بــود در نظر
بـپــرهـیــز از انــدیـشـه ســاده تــو بــزرگی نـهـاده است نـامش «دُرو»
که آسـان بـیــایــد بــه چشم ابــتـدا بـه سختی بــری ره از ایــن کــوه ها
بـه دشتی کــه بـگرفـتـه کـه در میـان نگینی بــود «چـال گـورَو» چو جان
عشایـر بــه هــر ســال در هــر بـهار ز هـر قــوم و هـر مـال و ایــل تـبـار
بـه آن دشت زیـبــا چــو چـادر زنند بـه پــائـیــز و سـرمـا از آن دل کـنند
بـه نـزدیـک، راهـی کـه هست راهـوار یکی «بَـرد سِـیـلا» گرفتـه است قرار
پـنـاه دو سـه تــن بــه وقـت شـکـار بُـد ایـن سـنـگ گـبـری در آن روزگـار
برد پـیـچ و خـم هــای جــاده تـو را بــه گــرمی و شـــادی ســوی روستـا
درخـتـان سیسته یـکــایـــک و دو بــیــایــنــد پــیشــواز هـر راهـرو
خـیـابـان تــو را «چَـشمِـه بـالا» بــرد از آن «چِشمِه مِـن دِهـی» بـگــذرد
گشـوده است بـالـش «چـنــاری بلند» گـرفـتـه بـه بــر «مسجـدی ارجمند»
کنـون گر بـه علـم و به دین شهره اند شــد آوازه عـلــم ز ایــن جـا بـلـنـد
خـیـابــان آن کــوچــه هـا ی قـشنـگ تـو را «سَر چِـغـا» می برد بـی درنگ
ز اوجــش درخـــتـــان زیـبـای بــیـد بـه یـک دره تـا آسمــان سر کـشـیـد
در ایـن «دره بِیـدا» سپـیـدار و بـیـد فـراوان ز یـک چشـمـه آمــد پــدیــد
بــه آن ســوی دره چــو راهــت بــرد کـه دشـتــی و بـــاغـی ز تـو بـگـذرد
«دره بــاغ» زیـبــا بــه شـــاخ درخـت بـر چشمه مـهـمــان نشــاند بـه تخت
گر آن بـاغ و چشـمـه نهی پشت سـر ز بـاغ و زمـیــن هـــا روی پــیـشتـر
مــکــانی بــیــایــد تــو را پـیـش رو که مـردم بـدان گفته اند «پشت نو»
از آن «راه جو» ره بـه دشـتـک بـری ز «وارتیـزه» ، «شُمشیربُـر» بـگذری
بـــه راهــت درخــتــان زیــبـا کنــار در آن «بـی یَـلِـنـگِـه» گرفـتـند قرار
نــشـیــنـی بـر آب روان گـر خـمـوش صــدایــی دل انــگــیـز آیـد بـه گوش
نـــوایــی ز بــلـبــل بــه آهـنـگ آب کـنــد خــانـــه خـستگـی را خــراب
شــوی گـــر از آن بـاغ و بستـان جــدا خــرامان بـــه پیش آیـــدت روستـا
چنین گوید هر کس که دیده است کوه هـمـه دشت و صحـرای مــا پـیش رو
مکــانی کــه بــا چشمه و بــاغ و رود غــزل هـــای زیــبـــا بـرایـت سرود
ز کـــوچـه خـیــابــان اگــر رهـگــذر نـگــاهـش فُـتــد گر کـه صـاحـب نظر
نـه آن چشمـه و بــاغ و بستـان و رود نـه آن دشت و صـحــرا و نـغمـه سرود
ز عـلـم و ادب گــر چـــه دارد نـشـان چه حـاصـل کـه بی بـهـره باشد از آن
ز عـطـر گــل و گـلـسـِتـان بـی خـبــر نـه آبــی کـنــد از مـیـانـش گــذر
نشـستـه غــبـــاری ز انـــدوه بــرش نـهــاده بــه زانـو ز غــربــت سـرش
چنـیـن جــای نـیکـو سـزاوار نـیست کـه کـوچه، خیـابـانش هـمـوار نیست
چـو بــاران بـبــارد در آن دشـت دل شــوی پـــای در گــــل و آزرده دل
و یـا از خیـابـان و آن کـوچه ها یـقـیــن آب و سـیـلـی بـیـفـتد به راه
شــود شــادی و شــادمــانی خـراب نشـانـت دهـنـد آب و بـینـی سـراب
شـتـابـان از ایـنـجــا بـبـایـد گـذشت بـه دامــان آن کــوه و صحـرا و دشت
سـزد اهــل ایــن جـای فــرهـیـخـته ز انـدیــشـه طـرح نـوی ریــخـتــه
کــه هــر کـس بـبـیـنـد رخ دشت مـا همـه بـاغ، صـحـرا کـوه و چشمه ها
چو آزر کـنـد وصـف زیـبـا دیــار بــه هـر کوی و بـرزن بـه هر رهگذار
حمید بهرامی دشتکی ـ 1391
روزگار غریوی
کُّـهِ زَرد ِ بَختیـاری مَنده تِهنا ، بِی کَسِ کَـوگِ کُـهِ آسِمـاری ، کِی بـه فِریادِس رَسِ
داغِ دِیری کِی نَهادِه رِی دِلِ کوهسارمون ناله های کَوگِ کُه هَم دِی به گوشا نِی رَسِ
سَربه زُونِی غَم نِهادِه دَشتِ شیمبارِ صَویر برچِ اَفتَو سِیچِه بِه ای دَشت وصَحرا نِی رَس ِ
چَنـدی وا اِز غَم بِسوِس ای دِلِ پُر خِینِ اِیل کُـه دِلا اِز سُوزِ دِل،دادِس بـه اَورا اِی رَس ِ
کُـهِ «تاراز» اِیگوی قَهرِ وابات فَصـلِ بُـهار اِز دِلِ اشگفت ها اَشنُم صِـدایِ نالَـسِ
کُه، چِـی دا،اِیـلِن سَرِ زُونِی اِنـاد فَصلِ بُهار سِـیچِـه پَ اِیلِی نِیا، فَصلِ بُهارِی نِی رَس ِ
کَن کَنِ مالا اِیگوی دلهان واباس اِزجا اِیکَند دَشت و صحرا غَم گِریدِه رِی دِلِس خارِ خَس ِ
«اَحمِه لِیوه»بِیدِه خَش جابَربِیَـل تَی بَردَگَپ1 هَرچِ کِه سَیل ایزَنُم اِیگوی کِه بَستِن طالَس ِ
اِیـلُ و مالِی بِید نِهِنگِ یَک به پا کُه همدرنگ شاه بَلیـطِ گَوگَری هَـم اَر اِیُـفتِـه نـارَس ِ
هُمـدُرُنگا دِی وابا یَک هُمدُرُونگِی نِی کُنِن اَی خُدا چَندِی غَریوِی،بِیکَسی ها دِی بَس ِ
شِیرِسنگِی کَس دِی نِیسازِه پِیایبینی به ایل؟ اِیگُروسه هَرکِه اِز خُوس کِی بِدادِس اِیرَس ِ
اَرسِ کُه اِز بَس زِدِی غَم،رَوگِری وابِیدِه سَیل سَیلِ صَحرا اِیکُنُم پای خِیـن گِریـدِه مازَسِ ِ
شُر شُرِ زایَنـدِه رُودِس شاد اِیکِرد دِل اِیـلِنِ زَنـدِه رُودِ ِبیکَسَم دَستِس بِـه داسَم نِی رَس ِ
رُودِ رُودِ زَردِ کُه سِـی دِیـرِیِ زایَـندِه رُود مَر کُـونِـه اَو ای دِلِ سَنگِ سَــوُردِ نـا کَس ِ
رُوزِگـارِی وا صِـدا اَو هَـر دِلـی آرُوم اِیبـِد جـا بَـهیگا رِی دِلِ اَو غَـم نَـهـادِه پالَس ِ
زُو هَمِه صُحلُ و صَفا جُز بَیتِ تَمدارِی نَمَند هَـفت و چارِ گُر لَوامُـون دِی بِه دِلها نِی رَس
دَشتکمون روزگـاری سَردِیار اِیـل بِـی بِی بَفایِی بِیکَسی چِی خَنجَرِی مِن سِینَس ِ
اَی خُدا روزی اِیـا تا دَستِ وُر زُونِی گِـریم تـا بِـیـارِیـم اِز اَسیری زِنـدِه رُودِ بِـی کَس
وا وِرِستین تا نَرَده اِیل و مال اِز دَستِـمـون تا نَگُـون مَردُم کِـه اِی ظُلم و سِتَم اِز طـافَسِ
اَر اِبِیـنِـی واشُـوِستُـم مُـو زِ بخت ناهُـوار بَس کِـه اِی بَنگ و بَوا دایُم بـِه گُوشُم اِیرَس
کُــهِ زَرد و آسِمـارِی کُه دِلا مَنـدِیـرِتِـن دَس بِـنِه مِـن دَستِ دا نَشکَن دِلِ بِـی مابَسِ
اِیخُوم اِز خالِقِ اِی صُحو و شُمُ با سوز دل تا نِیه دارِه خـدا سَـر بَـخـتیـاری سـایَسِ
حمید بهرامی دشتکی ـ تابستان ۱۳۹۱
1ـ احمه لیوه نام کوهی بلند در دشتک بختیاری است که شاعر بزرگ پژمان نیز از آن سخن گفته است.
شعر گویشی بختیاری به مناسبت آغاز امامت حضرت ولی عصر (ع)
آرمون
مُو چِی مَـجنُون، زِ نادِیـدَنِ تـُو مَجنُونُم / تُو کِه نِیدِی اِگُوهِی تش اِینِهِن مِن جُونُم
رَهدِی وُردادِی مُونِه ،گُل، تَک و تِهنا مِنِه مال / نُومِ تُو هَر شَوِ رُو هِد بِخُدا گُر زُونُم
مَـه و اَفتَو مُـو تُـونِـی، صَد چِینُو اَر کِـه بِدرا / بِئزِ پاکِیه تُو نِید اَر چِه لَوِ کارونُم
کُجِه وا پَـی تُـو بِگَردُم زِ کِـی پُرسِت بُـکُنُم / دِی بِیَو، تَنگِ دِلُم سِی تُو، عَزیزُم ،جُونُم
چَندِی تِـئ رَه،تو بِمَهنُم كِه بِیای اَورِ بُـوهار/ اِی خُدا کَی رَسِه وَختِس کِه وِرا آرمُونُم
اِیزَنُم سَر مُو بِه هر باغِ گُلِی صُـو و پَسِین / مَر نِشونِی زِ تُو وُر باغ و گُلِستُون بِینوم
طاقَتُم رَه،جِیَرُم سُو ، دِی نَمَند صَورُ و قِرار/ کُشتِه عِشقِ تُونُم اِی زِ نَظَر پِنهُونُم
تِشـنِـه وَیدَنِـتُم وا لَـوِ حُشک و دِلِ تَـنـگ/ سُوهدِه صَحرایِ دِل و تِی بِه رَهِ بارونُم
دِل و جُونِی کِـه مُو دارُم زِ مُـو نِیدِن زِ تُونِن/ اِیگُروسِن زِ وَرُم، نِیدِنِه وا فِرمُونُم
مِهـرَوُنُـم دِی بِـیَـو پـا بـِنِـه رِی بَـردِ دِلُم/ بِه قِرارِی بِرَسِه مَر دِلِ بِی سامُونُم
تا هِـدُم زِنـدِه نِـشـیـنُـم سَرِ رَه مَندِیـرِس/ رِی کُنِه وا مُو مَیَر جُونِ مُو و اِیمُونُم
دُو بِـرارون اِیرِوم اَر چه پَی گَشت و گُذار/ هَرطِرَف رِی اِیکُنُم بِی تُوهِدَی زِندونُم
مُو کِـه دالِنجِـه یِ صَحرا زِ غَـمِ دِیرِیـتُم/ غَزَلِ دِیریتِه وا سُوزِ دِلُم ایخونم
بـِی تُو گُل اَر چِه سِی مُو فایدِه نَدارِه زِندَی/ تا هِدُم اِز غم نادیدن تو نالُونُم
مَندِیر
مـُو کِه مَـندِیـرِ دِلُـم ، مثل اویس قرنی تُـو کِه نِیـدِی، اِیگُوهی تَش مِن جونُم اِیزَنِی
زِ کِی وا هَرشَـو و هر صُحـو بِپُرسُم کُـجَنِی یاگُدارِت کُجَنِـه یا کُـو طِرَف بـار اِیـوَنِی
مُـو زِ دِیرِیت چِتَـو صُحو و شُمِن سَر بُکُنم تُو کِه هَرصُحووشُمِون جَنگِ دِلُ وتِی نِ وَنِی
دَم پَـسِینـا کِـه نِشِینِه غَمِ دِیرِیت ، بِـه دِل دِل وجُونِ مُونِه اِیگوی کِه تو اِزجاس اِیکَنِی
شَـوقِ دِیدار دِلُـم سُوهـدِه و خاکِشتَر کِرد خـاکِ اِی دِل هَنِی مَندِیرِ کِـه سَر بِس بِزَنِی
مُـو نَدونُم سی چِه نِیرِی تُو زِ وِیرُم هَرگِش یَـه تُجاوِی بِه دِلُم زَیـدِه کِه مَنـدِیـرِ هَـنِی
زِ کِی واخُوم کِه کُنِـه دَردُومِه دَرمُون، مَیَـر زَخمِ دِیرِی یِه بِـه دِل مَنـدَنِ مَرهَـم بِــزَنِی
اِیگُوهِن جُمعه دراهی تُوچِی اَفتَومِنِ مال چِزاِی اَفتَوتو اِیخوای،اَورکِه مِن رِیسِی هَنِی
بِی قِرارُم کِـه بِویـنُم تُونِـه اَی حُجَتِ حَق رِی سِیاهُم مُو بِـه دَرگاهِ خُـدا اَرچِـه هَنـِی
داد اِیارُم بِه خُدا وُ زِخُوس اِیخُوم کِه بِیای بِیـای و رِیشِـه ظُلم و سِتِمن خُـوت بِکَنِی
اَی خُدا رَونِـه بُـکُن زِیتَرِی اِبنِ الحَـسَـنِ وا سَلُوم و صَـلواتِی کِـه تُـو هُمـراس کُنِی
1390
دیار سرديارون
دُوارِه تَـش بِـه دِلُـم وَسـتُ و سُـو جِـیَرُم مُو عَرضِ حالِ خُمِه، دِی تَی کِی وا بُوَرُم
دُوارِه کِـردِه بِـه پـا،کِـه تَش زَنِه بِه بُه هُـو کِـه نَـدارِه نَسَق، نَـدارِه نـام و نِشون
زِ کُـورِشِ نَـسَـوُم ، زِ نَـسـلِ داریُـوشُـم صِـدایِ فِـتـنِـه اِیــا، دُوارِه وُر گُــوشُـم
بِـه جـایی اَر نَرَسِـه،صِـدایِ نـالِـه ی مُـه اِی عَـرضِ حال خُمِه، بَـرُم دُوارِه بـه کُه
دُوارِه سَـر اِیـنِـهُـم بِـه شُـونِ بِـرنُـوِ غَـم کِه کِل نِشـونِه ،گِرِهد، دواره جَور و سِتَم
قُـرُم طِـراقِ دِلُـم ،خُــروشِ گَـویُـلِ مـال بِه گُـوشُـم ارِ بِرَسِه کِلُومِی اِز هَـلو زال
دِراهِــه اَفــتَــوِ اِیــلُ، دُوارِه اِز دِلِ شَـو اِی آرِمُـونِـه بِـه دِل، هُــو وا بَـرِه دُولَو *
اَیَـر نَبِـیـدِه وَطَن، کِـه سِیسِ جُون و تـَنُم دُوارِه وا تَــــوَروم، رِیـشَسُـونِــه کَـنُم
به هَر طِرَف کِه کُنِی، رِیتِه سَرزِمِینِ کُهَن زِ خاکِ غِـیـرَتِـمون ، نِشونِه هِد به وَطَن
هَـمِـه دَدُویَـلِ ايل ،هَـمِـه پِـیـایَـلِ مــال چِـی بِرچِ اَفـتَـوِن ،بِه غِیرَت و به جَمال
مُـــو گُـنـجِ شِـیـرِ کُـهُـم، عُـقـاوِ تـارازُم بـه گُـوشِ اَهـلِ جَـهُـون رِسـیدِه آوازُم
مُــو کَـوگِ کُــهِ دِلا، پِـلَـنـگِ کُــهِ دِنــا مُو شِیرِ زَردِ کُهُم به وَختِ خُس،به خُدا
نَه حَرفِی هِد زِ تَشُم،نَه هَفت وچار اِیکُـنُم اِی جُـونُمِه بـه خُـدا، سِی بَختِیارِی ايدُم
دِلِـیـرِ اِیـلِ مُـو بِـیـدِه آریُـو بَـرزِن سَـر چِی شِیر پِـیایِی كِه رَه، به جَنگِ اِسکَندَر
بِـه خاکِ اِیلِ مُـو هَـم،نَـنـادِه پـاسِه عَرَو شِکستِ اِیلِ مَیَر کَسِی بِـویـنِـه بـه خَـو
بـه خـاکِ اِیـلِ مُـو پـایِ مُـغُـول نَـرَسِی زِ خـاک ایـل ندا ،خدا به دست،کَسی
شِکـوهِ دَولَـتِ نـادِر زِ هَـم تَـوارِ مُو بِـیـد بِه قَـنـدِهار کِـه، قُشُـونِ بختياري،رَسید
یَـه زَخمِ کُهنِه زِ مُـو بِـه سِیـنِـه یِ روسِ زِ داغِ تِـیـرِ تُـفَـنـگُـم هَنِـیـزِه اِيسُوسِ
زِ نَسـلِ اَفـتَـو و مَـه زِ بَخـتِـیـارِی مُونُـم زِ اِیـلِ چِـی اَوِ رُو، زِ سَـر دِیـارِی مُونُم
اَیَر کِـه دِیـنِ خُـدا هِـدَی بـه گُر لَوِتـون زِ قَـلب و سِینِـه یِ مُـو اِیا صِدایِ قُرون
مُـو شِـیـعِـه یِ عَلِیُـم، وَطَن چِی باوَرُومِه چِه تَرسِی هِـد زِ کَسِی، خُدا کِه یـاوَرُمِه
بِـیَـو کِـه تـا بِـگِـرِیم دُوارِه دَس یِـکِه دُو مَـیَـر نَسازِه کَسِی سِـی خُوس دُوارِه دُرو
تُجـاوِی مِـن دِلُـمِه کِه روزِ مُـو خَش اِیبُو تَـنِـیـرِ کُـورِ دِلُـم دُوارِه پُـر تَش اِیـبُـو
اِیاهِـه حـامِـیِ مُـو زِ پُـشـتِ اَورِ غَـمـون دِلِ زَمَـندِ مُـو واس دُوارِه اِیـگِـرِه جُـون
حمید بهرامی دشتکی ۷/۱۲/۹۲
**مكاني در دشتك كه محل دفن اموات است