آخرین نبرد، آخرین سوار
روایتی از آخرین نبرد کلاسیک بختیاریها
به قلم رضا بهرامی دشتکی:
من زاده ی کوهستانم
خانه ام بر فراز قله ها
سر پناهم آسمان
کاشانه ام دشت های سرسبز
هر صبح از بلندای تپه ها
چشم می دوزم بر افق های دور
شاید از فراسوی غبار
برسد سواری از راه
با دست هایی پر ز نور…
در غروبی خون رنگ، که سرتاسر کوهستان بختیاری را، به سرخی غمباری کشانده بود، «آخرین سوار جنگجوی بختیاری» به خون خود غلتید و آخرین نبرد کوهستان۱، مغلوبه گشت و دوباره فرمانده ای دلیر، شرمسار لشگری مغلوب شد!
“اسب جنگهای” بختیاری از نفس افتاده بود و یارای تاخت و تاز نداشت. دیگر نه “بخت” یار بود و نه “برنو” کارساز! زمانه ای فرا رسیده که دلاوران را به زیر چرخ های سهمگین قدرت و سلاح های نو و نیرنگ بی پایان می کشاند و خُرد می کند.
فرمانده نبرد نا امیدانه و با حسرتی جانسوز، آخرین نگاه خود را به میدان نبرد، دوخت و زیر لب زمزمه کرد: نمی دانم تاریخ دربارهی ما چه قضاوتی خواهد کرد؟!
اما می دانم این کوهستان سرفراز برای همیشه شاهدی بر پایمردی ما خواهد بود! این کوهستان حماسه ها، این کوهستان رنج ها، این کوهستان تاریخساز، شاهد آخرین تلاش قومی خواهد بود که در دل، سودای سربلندی و سرافرازی این سرزمین را داشتند و چشم به افق های پیشرفت و آزادی ایران دوخته بودند. آیا مردمان آینده این دیار، خاطرهی دلیری و مظلومیت ما را به یاد خواهند داشت…
در این زمانه ی رنگ و نیرنگ، حکایت آخرین نبرد ما در تاریخ این سرزمین، بر صخره های کوهستان با خون سواران حک گردید و ما بر این ایستایی رنج آور و تاریخ بی تکرار تاسف خواهیم خورد و دردآورتر اینکه تنی چند از همتباران لرتبار۲ در اردوگاه نظامی مقابل که به رزم کوهستان آشنایی داشتند، در شکست ما دخیل بودند..
من از بیگانگان هرگز ننالم که هرچه کرد با من آن آشنا کرد!
و آن آشنای دیگر که از اردوگاه حکومت برای امان و تسلیم آمده بود و پایان نبرد برای همیشه تاریخ… اسفندماه ۱۳۹۹ ــ۳
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
۱.. ناگفته هایی از آخرین نبرد کلاسیک بختیاریها سال ۱۳۳۲ در کتاب جدید منتشر شده: «دشتک بر بلندای تاریخ بختیاری»
۲. گفته شده چند نفر گویا از طایفه سکوند از نظامیان و سربازان حکومت بودند
۳. در این نبرد تعدادی از سواران دشتکی مشارکت داشتند که اسامی آنها در کتاب «دشتک بر بلندای تاریخ بختیاری» آمده است
نوشته شده در سال 1399 سایت سزمین ما